MENU

Uncategorized
Category

Schermafbeelding 2017-06-20 om 07.58.42

194

Brexit zal van het Verenigd Koninkrijk een normaal Europees land maken

Uncategorized

juni 20, 2017

 

HFD_20170619_0_009_018

 

De gedwongen afstand van Nieuw-Guinea in 1962 markeerde het definitieve afscheid van ons koloniale verleden. Nederland zou voortaan een gewoon klein Europees land zijn en geen grote maritieme mogendheid. In 1948 was Indonesië onafhankelijk geworden en daarover was in de jaren daar aan voorafgaand steeds beweerd: Indië verloren, rampspoed geboren. Vandaar dat het Nederlandse gezag dacht na de Japanse capitulatie de draad gewoon weer te kunnen oppakken. De Wederopbouw suggereert dat ons land na de Tweede Wereldoorlog in puin lag, maar dat viel reuze mee. Het gevoel dat het wel zo was, kwam vooral door het afscheid van Nederlands Indië.

De Republiek was eigenlijk vanaf het begin van de achttiende eeuw al geen wereldmacht meer en het heeft ons dus al met al ruim 250 jaar gekost om aan dat idee te wennen en om na 1948 een nieuwe nationale identiteit te ontwikkelen. De Nieuw Guineakwestie was eigenlijk de laatste stuiptrekking van dat koloniale zelfbeeld en het mede door de Verenigde Staten afgedwongen afscheid er van pakte uit als een enorme opluchting. De relatie met de overzeese rijksdelen in de West was netjes geregeld in het Koninkrijks Statuut van 1953 en de onafhankelijkheid van Suriname in 1975 verliep relatief probleemloos. De West heeft nooit die mythische betekenis gehad van de Oost, van Insulinde.

Eigenlijk zijn we in 1962 voor de tweede maal bevrijd, weliswaar wat tegenspartelend, door de Verenigde Staten. Onderwijl was Nederland via onder meer de explosieve groei van de Rotterdamse haven geparenteerd geraakt aan het Duitse Wirtschaftswunder en was het op aandringen van de nieuwe koningin een van de initiatiefnemers van de Europese samenwerking. Het heeft ons geen windeieren gelegd.

Groot Brittannië bevindt zich nog steeds in die koloniale afscheidsfase zoals de reactie in de Britse tabloidpers op de Spaanse claim op Gibraltar in het licht van Brexit toont: Laat de Royal Navy opstomen! Folklore mag wat kosten zoals de Britten hebben laten zien bij de herovering van de Falklands op Argentinië in 1982.

Toegegeven: Die Britse wereldmacht werd na 1700 veel groter dan die van ons ooit was geweest. Dat kwam doordat hun hegemonie vanaf de tweede helft van de achttiende eeuw samenviel met de Industriële Revolutie die, letterlijk, immense hoeveelheden energie en arbeid ontketende en daarmee allerhande nieuwe technologie. Met stoommachines werden op ongekende schaal marineschepen en wapens geproduceerd, productie gemechaniseerd, spoorwegen en kanalen ontwikkeld, industriesteden gebouwd.

Als maritieme wereldmacht en industriële grootmacht hebben de Britten vanaf de achttiende eeuw gefungeerd als geopolitiek contragewicht op het Europese continent. De Britten zagen het al te machtig worden van een continentale mogendheid als een bedreiging van hun maritieme hegemonie. Britse ‘perfide’ diplomatie, wist ook De Gaulle, heeft het uit elkaar spelen van Europese belangen tot grote hoogte geperfectioneerd. Machtspolitiek in een verborgen agenda: dat is precies de reflex die Theresa May nu toont.

De fundamentele fout die zij maakt is dit eenentwintigste eeuwse probleem te lijf gaan met negentiende eeuwse diplomatieke middelen zoals dreigen met het terugtrekken van het Britse inlichtingennetwerk. De hele politieke retoriek suggereert dat de EU als een soort vreemde mogendheid met een bureaucratische bezettingsmacht het VK heeft veroverd. Alsof de Britten niet al die tijd onderdeel waren van die besluitvorming. Sterker: de hele geliberaliseerde interne markt is er na 1990 grotendeels dankzij hen gekomen.

Binnen Europa kun je niet met diplomatieke spitsvondigheden een exclusieve positie veroveren: er wordt net zolang onderhandeld tot de wederzijdse belangen volkomen transparant zijn en dan wordt een compromis gevonden.

De Britten zijn in 1973 niet uit overtuiging in het Europese project gestapt, zoals wij Nederlanders, maar om hun belangen veilig te stellen. Zij hebben naast de EU ‘hun’ Common Wealth. Ondanks hun Gemene Best en hun zetel in de Veiligheidsraad, zijn ze nu eindelijk op het punt beland waarop ze zozeer op zichzelf worden teruggeworpen dat ze zich alleen nog kunnen herdefiniëren als een normaal Europees land. De as Londen-Washington sinds de Koude Oorlog bestaat niet meer. De rol die het driehonderd jaar lang diplomatiek vervulde als geopolitiek contragewicht binnen de Europese machtsbalans bestaat niet meer sinds de toetreding van zeven voormalige Oostbloklanden tot de Europese Unie in 2004 (samen met Malta en Cyprus, twee voormalige Britse kroonkoloniën, en Slovenië – v.h. Joegoslavië). En dan heeft ook de bankencrisis van 2008 de rol die de City of London zich toe eigende als financieel centrum van de wereldeconome in een ander daglicht geplaatst.

Het maatschappelijk aanzien van banken is zwaar aangetast en het is niet ondenkbaar dat de block chain-technologie banken (en andere dienstverlenende intermediairs) grotendeels overbodig gaat maken. Het Verenigd Koninkrijk heeft vanaf de jaren tachtig van de vorige eeuw zwaar ingezet op een spilfunctie in de internationale geldeconomie en zijn industrie verwaarloosd.

Ondanks de dreiging van deze economische kaalslag meent Groot Brittannië zich te moeten bevrijden van een bemoeizuchtige Europese Unie waartoe het ooit bij zijn volle verstand toetrad na, nota bene tot tweemaal toe, door Frankrijk te zijn afgewezen. Waar het VK zich van moet bevrijden is de illusie dat er nog steeds een British Empire is.

Als het ooit echt onderdeel wil worden van de Europese Unie moet het een normaal Europees land worden. Europese samenwerking is vooral een normalisatieproces. Op andere wijze zitten ook de voormalige Oostblokstaten in zo’n normalisatieproces. Het VK lijdt in feite aan het ‘Hotel California-syndroom’: You can check out but you can never leave. Het is een illusie te menen dat met het verlaten van de EU een einde komt aan de ‘bemoeizucht van Brussel’. Het VK is geen schip dat het anker kan lichten en vertrekken.

Duitsland en Japan werden in de Tweede Wereldoorlog verslagen maar ze werden daarmee ook bevrijd van oude elites die deze naties hadden gegijzeld in een achterhaald zelfbeeld van superioriteit. Brexit brengt de Britten op een soortgelijk ‘Stunde Null’, als het verwoeste Duitsland ervoer na de capitulatie in 1945. Alles wat er eens was en dat altijd zo zou blijven, is er niet meer en nu moeten ze helemaal opnieuw beginnen. Het is een moment van ontluistering, maar ook van een hoopvol nieuw begin.Schermafbeelding 2017-06-20 om 07.58.42 HFD_20170619_0_009_018

Read article

Schermafbeelding 2015-12-30 om 15.33.44

554

Europebypeople

Uncategorized

december 30, 2015

Schermafbeelding 2015-12-30 om 15.33.44

 

New Europeans is a testzone for everyday life which for six months is occupied and shaped by a group of young European creators and thinkers. From January 1st until June 30th, these young Europeans will co-create a physical space with artistic interventions and a cultural programme. This test zone will be visible and visitable to the general public and attendants of the EU programme. They will also communicate the project to the outside world, partially through an online platform, where their work will be complemented by contributions from all over Europe.

read further click here

Read article

-

551

Heb uw naaste lief

Uncategorized

december 20, 2015

Gratis kerstcadeautje van De Groene Amsterdammer: klik hier!

Terwijl de kranten dit najaar vol stonden met boze burgers die in opstand kwamen tegen de komst van asielzoekers, die ene eenzame heldin in Steenbergen die zich uitsprak vóór een azc alom werd geportretteerd, en keer op keer werd gesomberd over de boter die de PVV uit de vluchtelingencrisis braadde, was er ook iets anders aan de hand.

door Xandra Schutte

Begin deze maand berichtte de Volkskrant dat ruim 47.000 mensen zich sinds de zomer als vrijwilliger hebben aangemeld bij de twee grootste organisaties die zich in Nederland voor vluchtelingen inzetten. Een snel rekensommetje liet zien dat er voor elke nieuwe asielzoeker een vrijwilliger was opgestaan.

In Duitsland stonden, na Angela Merkels ‘Wir schaffen das’, applaudisserende menigten bij de treinstations om de vluchtelingen welkom te heten. Er was openlijk sprake van een ‘Wilkommens­kultur’. Maar ook in ons land was de hulpbereidheid zo groot dat het Rode Kruis zich geen raad wist met de spontaan ingezamelde ­schoenen en warme winterkleren, en een deel van de nieuwe ­vrijwilligers kwam op een wachtlijst te staan.

2015 was niet alleen het jaar van de grote vluchtelingen­stromen, maar ook van de naastenliefde, en van het tegendeel ervan. De komst van al die ontheemden uit het Midden-Oosten en Afrika riep en roept hevige reacties op, van mededogen tot afkeer, van ­compassie tot angst. Bangmakers als Geert Wilders, Marine Le Pen en Donald Trump hebben het tij mee, maar de paus en andere profeten van barmhartigheid vinden evenzeer gehoor. Alle reden voor ons om ons in dit kerstnummer te buigen over de naastenliefde, een allerminst onproblematisch begrip. Want wie is onze naaste? Is dat eerder onze buurvrouw dan een ‘vreemde’? Hoeveel rek zit er in onze liefdadigheid? De barmhartige Samaritaan uit de bijbel ontfermde zich over één enkele mishandelde reiziger, nu vragen tienduizenden om onze hulp.

Wie is onze naaste? Is dat eerder onze buurvrouw dan een ‘vreemde’?

En hoe onzelfzuchtig is onze naastenliefde eigenlijk? Vluchte­lingenwerk zoekt ‘parttime helden’, onder het motto ‘een vluchteling vergeet zijn eerste vrijwilliger nooit’. Het Rode Kruis houdt vrijwilligers voor dat ze ‘echt het verschil maken voor iemand’. Elders wordt geworven met citaten van kersverse vrijwilligers: ‘Ik heb geregeld een wauw-moment.’ Is altruïsme een diep menselijke eigenschap, of gaat het uiteindelijk om het ‘goede gevoel’ voor onszelf?

Het zijn allemaal vragen die in dit nummer aan de orde komen. Nee, zegt een filosoof als Peter Singer, het is onethisch om eerder hulp te geven aan je eigen familie en buren dan aan hulpbehoevenden ver weg. Ja, zeggen de criticasters van filantrokapitalisten als Bill Gates en Mark Zuckerberg, de miljardairs die zo veel geld weggeven aan de armen doen dat vooral ook uit eigenbelang. Ja, zegt de hersenwetenschapper, altruïsme zit in ons brein vervat.

We staan, onder veel meer, stil bij de nieuwe filosofische ­stroming van het effectief altruïsme en de geopolitieke belangen van de ­westerse noodhulp; bij de onuitstaanbare ‘Gutmensch’ en de ­barmhartige Samaritaan. Die laatste was trouwens absoluut geen heilige, maar een gewoon mens die het midden zocht tussen de zorg voor zichzelf en de zorg voor een ander.

 

Read article

Siege-alesia-vercingetorix-jules-cesar

541

Julius Ceasars Brabantse genocide

Uncategorized

december 12, 2015

In het jaar 55 voor Christus richtte een Romeinse troepenmacht een massaslachting aan onder Germanen in het huidige Brabant. Julius Caesar was erbij en schreef erover in De Bello Gallico. Nu pas is duidelijk waar de veldslag plaatsvond

Twee Germaanse stammen: de Tencteri en de Usipetes. In de laatste eeuw voor het begin van onze jaartelling werden ze verdreven uit het huidige Duitsland. Ze sloten een bondgenootschap en trokken de Rijn over. Ze vroegen de Romeinse keizer Julius Caesar om asiel, maar die moest daar niets van weten. Wel stemden de Romeinen in met een wapenstilstand.

Volkomen onverwachts voor de Germanen werden ze evenwel in het jaar 55 voor Christus volledig onder de voet gelopen door een legermacht van acht Romeinse legioenen en nog eens enkele duizenden Gallische strijders, in totaal rond de 50.000 soldaten. De Germanen maakten geen schijn van kans. De mannen probeerden nog naar hun wapens te grijpen, maar toen ze het gegil hoorden van hun vrouwen en kinderen, die op hun vlucht door Romeinse strijders werden gegrepen, zagen ze de futiliteit van hun verzet in. Ook de mannen werden gedood; degenen die op de vlucht sloegen, liepen zichzelf vast in de samenvloeiing van Maas en Waal. Ze belandden in het water en vonden massaal de dood.

Caesar trok met zijn troepenmacht vervolgens oostwaarts, Duitsland in, waar hij een houten brug over de Rijn liet bouwen. Later dat jaar zou hij zijn eerste bezoek aan Engeland brengen. Dit was een uiterst succesvol oorlogsjaar, concludeerde de Romeinse Senaat later.

Archeoloog Nico Roymans (Vrije Universiteit) schetste donderdag in het Amsterdamse Allard Pierson Museum geen plezierig beeld van de bekende Romeinse veldheer. Roymans heeft de afgelopen jaren uitgebreid onderzoek gedaan naar de talrijke vondsten die zijn gedaan bij baggerwerkzaamheden aan de Brabantse kant van de Waal. Het gaat daarbij onder meer om twintig zwaarden, een aantal Romeinse gordelknopen, een helm en botmateriaal van meer dan honderd individuen. Daarnaast kon hij zich baseren op de beschrijving zoals Ceasar zelf die opnam in het vierde boek van De Bello Gallico.

Hoewel dat boek niet de meest betrouwbare bron is, geeft het met de vondsten wel een goed beeld van de slag. Een aantal van de zwaarden, bijvoorbeeld, had een identiek, sierlijk handvat, hetgeen doet vermoeden dat ze uit dezelfde smederij komen. Mogelijk behoorden ze toe aan strijders van een goed georganiseerd leger, zoals de Romeinse troepen. De gordelknopen werden door vrouwen gedragen. Bekend is dat de Romeinse karavaan behalve uit tienduizenden soldaten bestond uit ongeveer een zelfde aantal vrouwen, kinderen, slaven en ander ondersteunend personeel. De helm, de oudste ooit in Nederland gevonden, was van Gallische makelij. Roymans acht de kans groot dat een Gallische huurling in het leger van Caesar hem heeft gedragen.

Voor de slag sloegen de Romeinen een marskamp op in de nabijheid van de nederzetting die de Germaanse stammen hadden gebouwd. Van geen van beide kampen heeft Roymans sporen kunnen vinden. “Dat hoeft niet te verbazen, want ze verbleven er hooguit enkele dagen.” De precieze locatie van de slag moet in het huidige Kessel zijn geweest: daar zijn de meeste vondsten gedaan. Een aantal van de vondsten is inmiddels gedateerd; allemaal rond het jaar 55 v. Chr.

Een schedel – met toegebrachte wond – die werd gevonden in het rivierengebied. Foto: Pancras Dijk.

Slachtoffers waren vreemden

Nader chemisch isotopenonderzoek aan gevonden gebitten moet nog duidelijk maken waar de slachtoffers van de slag exact vandaan kwamen, maar nu al is duidelijk dat ze in ieder geval niet in het rivierengebied opgroeiden, stelt Roymans. Hij ziet daarin ook daarin een bewijs dat de slachtoffers tot de Germaanse stammen behoorden die vanuit Duitsland ons land waren binnengetrokken.

Gevonden gebitten.

 

 

Klik hier voor het artikel uit National Geographic

Read article

Schermafbeelding 2015-10-24 om 01.49.34

611

Poike Stomps: Crossing Europe (fotoproject)

Design, Lifestyle, Uncategorized

oktober 25, 2015

Schermafbeelding 2015-10-24 om 01.49.34Poike Stomps; ‘Crossing Europe is een project waarvoor ik reisde door 42 Europese landen en in elke de hoofdstad foto’s nam van mensen tijdens het oversteken van de drukke kruispunten. Het fotoboek verschijnt 7 november. Ik zal het presenteren op de Paris Photo Fair  (12 tot en met 15 november)

Wonend vlak bij het Muntplein in Amsterdam, begon ik met het bestuderen van de mensen die er het kruispunt oversteken.In mijn werk wilde ik mensen op de voorgrond plaatsen. Eerst nam ik foto’s in Amsterdam met een typisch Amsterdamse sfeer: mensen die een bijna onbezonnen, spontaan leven. Ik vroeg me af of ik dit experiment zou kunnen vertalen naar situaties in andere steden. Kort daarna bezocht ik in Madrid en Berlijn, Londen en Parijs. Ik probeerde de sfeer, interacties en attitudes die karakteristiek zijn voor die steden in beelden vast te leggen. Vaak was ik verbaasd.

En ik wilde verder, alle hoofdsteden van Europa ontdekken.

Via sociale media kromp Europa tot een beheersbare omvang. Met SMS-berichten en e-mails kwam ik in contact met mensen die konden helpen met het vinden van lokale fotografen en accommodatie. Crowdfunding hielp het geld in te zamelen voor het project.

Om Europa te begrijpen als geheel, echter, was een enorme uitdaging. Wat wist ik echt van de verschillende landen? Wat ik wist ik vanuit de geschiedenis, door lezen, van films en televisie, uit de pers? Wat wist ik over hun hoofdsteden? Sommige had bezocht, vele niet. Wij Europeanen beginnen meer en meer op elkaar te lijken qua kleding, door de onvermijdelijke smartphone; We hebben dezelfde winkelstraten,  infrastructuur. Onze stedelijke omgeving wordt in toenemende mate vergelijkbaar. En ook ons gedrag.

Voor mijn project was het belangrijk het gezichtsveld te beperken tot een bepaalde activiteit. Ik ging mensen observeren bij een zebrapad in een drukke straat.

Zo werd het: Crossing Europe.

Europa is meer dan de EU. De Balkan  is ook deel van het continent bijvoorbeeld. De Europese Unie is een idee, een doel is dat dit idee in praktijk wordt gebracht.

En heb ik weten vast te leggen wat typisch Dublin is? Of Athene? Reykjavik, Ankara? Immers, mijn observaties zijn momentopnames. Was het een normale werkdag of vakantietijd? Of de zon schijnt of het regent in de herfst, kon een groot verschil maken. Bovendien was ik slechts een bezoeker, op doorreis. Ik had de inwoners nodig die hun leven met mij wilden delen: eten, drinken, praten samen, om hun ziel aan mij te openbaren, hun enthousiasme, hun persoonlijke verhalen. Ze vertelden me over de geschiedenis, over hun hoop voor de toekomst.

Ik besefte dat Europa meer is dan alleen een stuk land. Wat zal de toekomst van Europa zijn? Koesteren we wat wat ons verenigt of richten we op wat ons scheidt? Is onze gemeenschappelijke Europese identiteit sterker dan financiële, culturele en politieke obstakels? En kunnen onze culturele verschillen de schijnbaar onstuitbare homogeniserende kracht van de globalisering weerstaan?

Europa als een idee realiseren vergt een grote inspanning. Het zal niet zomaar worden bereikt. Het vereist zorg en toewijding echte belangstelling en empathie. Alleen dan kunnen we leren de prachtige diversiteit van de Europese landen en hun manieren van leven echt te waarderen. Bij het doorkruisen van Europa ontdekte ik dat je door te kijken naar mensen die een straat oversteken er achter komt  we  wat ons Europeanen met elkaar verbindt en dat we evenzeer onze overeenkomsten hebben als onze verschillen.’

Poike Stomps

Als u geïnteresseerd bent, aarzel dan niet om contact met mij op te nemen.
info@poike.nl

U kunt het boek nu al hier bestellen: http://www.poike.nl/buy-crossing-europe

Read article

action_moria

598

Credit Suisse: Nieuwe Europeanen

Uncategorized

oktober 22, 2015

action_moria         tusk-refugee-centre_Euranetplus

 

Door alle emoties en het politieke tumult door de aanhoudende stroom vluchtelingen lijken we te vergeten dat al die mensen ook een remedie zijn tegen de snelle vergrijzing van de bevolking in Europa, aldus nieuwssite Euranet. Meer dan 80% van de vluchtelingen is jonger dan 34 jaar. De Belgische krant De Standaard geeft een helder overzicht van de vluchtelingenstromen.

Een rapport van Credit Suisse, getitel “With arms wide open?” concludeert dat de huidige stroom migranten een kans is, omdat het een impuls is voor de Europese economie. De arbeidsmarktkrapte die toeneemt doordat steeds meer mensen met pensioen gaan en de economie aantrekt, kan er door worden verlicht.

“Een groot aantal migranten is in onze optiek niet een economische netto-kostenpost,” stelt het rapport. “Volgens ons is het effect van een groot aantal migranten op de publieke middelen, pensioenen, bevolkingsontwikkeling en economische groei positief,” conludeert het rapport. “Al het geld dat we uitgeven aan migranten, aan hun basisbehoeften, zal zijn weg terugvinden naar de economie. Het rapport van Credit Suisse bevestigt wat Pew Research Center, eerder stelde in een recente studie die beklemtoont dat voor het rap vergrijzende Europa zich eigenlijk niet kan veroorloven de deur te sluiten voor nieuwe migranten

 

-

Read article

MuseedelHomme_affiche

559

Vernieuwd Musée de l’Homme geopend

Uncategorized

oktober 18, 2015

ThŽ‰tre National de Chaillot - J.Montalvo/D.Hervieu  - PdV "l'extŽrieur du ThŽ‰tre" MuseedelHomme_affiche depot_museedelhomme-afp-story

Het Musée de l’ Homme heropent op 17 oktober na zes jaar opnieuw zijn deuren in een geheel gerenoveerd Palais de Chaillot (gebouwd in 1937). Het heeft met veerkracht de tand des tijds doorstaan en kent een bewogen geschiedenis. Het verhaal begint in 1882 met de opening van het Volkenkundig Museum van Trocadero op deze plek. Het wordt gehuisvest in de Passy-vleugel van het toenmalige Palais du Trocadéro, dat als enige gebouw de Wereldtentoonstelling van 1878 overleefde.

Het museum heeft vanaf het begin succes met zijn levensechte reconstructies op ware grootte. Zijn collectie van afgietsels en objecten trekt veel kunstenaars op zoek naar inspiratie. Picasso is zo’n trouwe bezoeker.
Maar het museum lijdt aan een chronisch gebrek aan middelen en het voortbestaan komt na enige tijd in gevaar. Dankzij de komst van de antropoloog Paul Rivet in 1928 herleeft de zieltogende instelling. Onder het Hoofd Antropologie van het National Museum of Natural History, durft men in Parijs weer te dromen van een mooie toekomst. De Tentoonstelling van 1937 komt op het juiste moment. Op de nominatie om te worden gesloopt, wordt het Paleis Trocadero eindelijk in ere hersteld.

Uit het centrale deel wordt de pompeuze in Spaans-Moorse stijl gebouwde hal verwijderd en vervangen door het strakke ontwerp van we nu kennen, terwijl de twee vleugels worden behouden en uitgebreid. Het nieuwe museum werd als “Museum van de Mens”, samen met een multidisciplinair onderzoekscentrum geopend op 20 juni 1938. Vanaf dat moment is het een gerenommeerde instelling dankzij de getalenteerde mannen en vrouwen die er werken. Het is in de Tweede Wereldoorlog de bakermat van de verzetgroep “Musee de l Homme”. Grote namen in de etnologie en antropologie zijn verbonden aan de instelling onder de oud-verzetstrijder Germaine Tillion die in mei 2015 is opgenomen in het Pantheon, Claude Lévi-Strauss, adjunct-directeur vanaf in 1949, Michel Leiris en directeur Jean Rouch.

In de jaren ’90, lanceert president Jacques Chirac een groot museum voor primitieve kunst dat het Musee de l Homme fataal dreigt te worden. Het verliest zijn volkenkundige collecties aan het Musée du Quai Branly in Parijs en aan MuCEM in Marseille.
De overdracht gaat niet zonder slag: het personeel gaat in staking, er volgen demonstraties en polemieken tussen onderzoekers. Ondertussen stort het bezoek aan het museum in.
Maar de pre-historicus Jean-Pierre Mohen mag een nieuw doel formuleren voor het nieuwe Museum van de Mens, dat naast Quai Branly zou passen. Het in 2004 ingediende plan is het uitgangspunt voor een grote renovatie. Het museum wordt in 2009 gesloten. De drie jaar werk, oorspronkelijk begroot op vijftig miljoen euro, lopen uit naar zes jaar en de kosten lopen op naar 96 miljoen voor dit pronkjuweeltje dat 700.000 voorwerpen en 30.000 prehistorische antropologische bezienswaardigheden herbergt. Met al die nieuwe grandeur en allure doet de naam “Museum van de Mens” een beetje vulgair aan, alsof het een reusachtige kermisattractie is. Dat is het zeker niet.

Read article

P00742A01NF2008 001

666

Goya in National Gallery, Londen

Uncategorized

oktober 17, 2015

 

 

Goyaimage P00742A01NF2008 001

 

Geboren in de obscuriteit van de provincie, groeide Francisco de Goya y Lucientes, de zoon van een gildemeester, op ver verwijderd van de opzichtige glamour van het Spaanse Hof. Maar zijn ambitie kende geen grenzen. Ondanks twee afwijzingen door de Koninklijke Academie, werd hij uiteindelijk tot lid gekozen in 1780. En het zelfde jaar schilderde Goya, aan wie de National Gallery in Londen tot 10 januari 2016 en expositie wijdt,  een zelfportret waar zijn mollige gezicht strijdlustig uit de duisternis verschijnt.

Hier, op de eerste van de 71 doeken in de National Gallery uitgekozen door Xavier Bray van Dulwich Picture Gallery, kijkt hij met doordringende donkere ogen. De 34-jarige kunstenaar oogt nerveus, ongetwijfeld omdat hij zich afvraagten hoe hij ooit succesvol zou kunnen worden. Dat duurde niet lang.  In een monumentaal portret, “De graaf van Floridablanca,” uit 1783 toont Goya de rijzige staatsman werkend aan een kanaal met zijn ingenieur. De schitterende outfit van de graaf is geschilderd met een virtuoze panache en Goya heeft zelfs het lef om zichzelf af te beelden. De opdringerige jonge kunstenaar stormt binnen van links, terwijl hij een schilderij in zijn handen houdt dat hij de graaf voor houdt.

Goya leed niet aan valse bescheideheid en beeldde zichzelf niet lang daarna af op een buitengewoon, kolossaal werk genaamd “De familie van de Infante Don Luis de Borbón” (1783-1784). Het schilderij is een hommage aan Velazquez’s ‘Las Meninas’, waarop eveneens een kunstenaar aan het werk te zien is. Maar de groep afgebeeld door Goya bevat een aantal zeer bizarre figuren. Don Luis, des konings jongere broer, was berucht vooral voor zijn hoerenloperij. Tegen de tijd dat Goya hem schilderde, was Don Luis was oud. Hij speelt kaart bij kaarslicht terwijl zijn jonge vrouw, Maria Teresa, wordt gekapt. Rechts in beeld staart een man met een verwilderde blik, zijn hoofd in verband gewikkeld. Goya lijkt ons te willen laten lachen om dit absurde gezelschap, leden van Don Luis’ 550-man omvattende huishouden.

Goya was niet van plan om een plichtsgetrouwe, orthodoxe en stereotiepe portrettist te worden. Verre van dat: Nadat hij adjunct-directeur werd aan de Koninklijke Academie, moedigde hij opstandigheid aan door zijn studenten voor te houden dat “er geen regels zijn in de schilderkunst.” Een van de meest speelse portretten is “Manuel Osorio Manrique de Zuñiga,” de jongste zoon van de graaf van Altamira. Slechts 4 oud, draagt hij een onstuimige rood speelpakje en houdt een ekster als huisdier, aan een stuk touw. Drie katten, half verborgen in de schaduw, loeren naar de vogel met begerige ogen. Maar in ieder geval kunnen ze niet de putters verschalken die veilig opgesloten zitten in een vogelkooi. En de ekster heeft in zijn bek het visitekaartje van Goya.

Hij was duidelijk een meester in zelfpromotie en veroverde in 1795 de gunst van de Hertog van Alba, een van de belangrijkste aristocraten van Spanje. Toen enkele jaren later deze machtige patroon plotseling overleed op de leeftijd van 39, maakte de hertogin van Alba, een excentrieke en legendarische weduwe met een explosief temperament, Goya lid van haar huishouden. En in 1797 schilderde hij zijn meest gevierde portret, van deze vurige dame. Gekleed in traditionele Spaanse jurk, staat ze trots in haar eigen Andalusische landschap en wijst op het zand. Er zijn de woorden “Solo Goya” (“Alleen Goya”) in geschreven.,

Goya werd diep en permanent doof in 1792-1793, en zijn vrouw stierf in 1812. Geen wonder dat hij er zo verwilderd ziet in zijn aangrijpende late zelfportret met Dr. Arrieta, zeer vrij geschilderd in 1820. Goya leed aan een vrijwel dodelijke ziekte, het doek toont de bedlegerige kunstenaar teder gesteund door zijn arts, die hem een glas met zijn medicijn aanreikt. Omdat Arrieta zijn leven redde, Goya gaf de dokter dit schilderij uit dankbaarheid voor zijn kundigheid en zorg. Het is intens ontroerend, eerlijk en direct, en roept een diepe emotie op die slechts weinig andere kunstenaars ooit hebben bereikt.

 

 

 

Read article

SPARROWS-STILL-Credit

427

Mussen: IJslands sfeerdrama

Uncategorized

september 28, 2015

 

SPARROWS-STILL-Credit

Nimbus Film en Rúnar Rúnarsson’s “Mussen” is afgelopen zaterdag gisteren bekroond met de Gouden Schelp voor Beste Film op het filmfestival van San Sebastian.

“Mussen” gaat over Ari, 16, die met zijn moeder in Reykjavik woont en plotseling wordt teruggestuurd naar de afgelegen Westfjorden om bij zijn vader Gunnar te gaan wonen. Hier moet hij de weg vinden in een moeilijke relatie met zijn vader, en hij merkt dat zijn jeugdvrienden. In deze neerslachtige omgeving, moet Ari de draad oppaken en zijn weg zien te vinden.

Lees interview met Rúnar Rúnarsson: De werkelijkheid is een grijswaarden

Producer Mikkel Jersin commentaar op de award:

“Ik denk dat het gewoon onmogelijk niet diep te worden geraakt door het verhaal. Het is poëtisch realisme dat door je ziel snijdt. ‘Mussen’ speelt zich af aan het einde van de wereld, in Noordwest IJsland, in de nogal weemoedige microkosmos van een vissersdorp waar de zon nooit ondergaat in de zomer en de tijd stil staat. Voor ons was dit de perfecte setting voor een film over een kruispunt in het leven. We wilden een verhaal uit een deel van de wereld dat je anders nooit te zien krijgt. Het is een moeilijke en ingewikkelde productie geweest, maar we zijn erin geslaagd en ik denk dat deze award het bewijst. ”

Lees interview met Mikkel Jersin: At Nature’s Mercy in IJsland

“Mussen” trok al eerder de aandacht bij de première op het recente Toronto Film Festival. “Triest en gevoelige coming of age verhaal,” schreef Screen, “Ver verheven boven het tienerdrama door zijn stevige regie, spectaculaire omgeving, staalharde palet en gevoelige acteerwerk.”

“Mussen” is Rúnar Rúnarsson tweede speelfilm.

Filmfestival van San Sebastián / 18-26 september

Read article