MENU

Author

Schermafbeelding 2017-06-09 om 12.23.42

251

EU geeft 15.000 jongeren gratis zomerabonnement op trein

Cities, Culture, News

juni 11, 2018

15.000 achttienjarigen, onder wie vijfhonderd Nederlanders, kunnen deze zomer gratis met de trein door de EU reizen. Met het zogenoede DiscoverEU-programma hoopt de Europese Commissie meer besef van de diversiteit in Europa en Europese identiteit bij de jonge EU-burgers op te wekken, terwijl ze onderweg ”genieten van de culturele rijkdom in de 28 lidstaten en nieuwe vrienden maken”.

EU-commissaris Tibor Navracsics (cultuur en jeugd): ”DiscoverEU biedt jonge mensen een uitstekende kans om de EU op een persoonlijke reis te ontdekken zoals dat niet kan via een boek of documentaire. Ik weet zeker dat die ervaring tot positieve veranderingen leidt.’’

Jongeren die op 1 juli achttien jaar zijn kunnen zich vanaf dinsdag 12.00 uur tot 26 juni 12.00 uur online opgeven voor een ticket dat ze voor uiterlijk dertig dagen naar maximaal vier landen voert. In principe gaat de reis per trein maar om alle hoeken en gaten van de EU bereikbaar te maken kunnen sommige trajecten ook met de bus, boot of in uitzonderlijke gevallen het vliegtuig worden afgelegd.

Brussel selecteert de deelnemers onder meer aan de hand van een aantal vragen die ze over het Europees cultureel erfgoed en de Europese verkiezingen volgend jaar moeten beantwoorden. Belangstellenden moeten ook het voorgenomen traject indienen. Als de proef een succes wordt, wil Brussel de komende jaren 700 miljoen euro uittrekken om jaarlijks 200.000 achttienjarigen op pad te sturen.

Bron: ‘Dagblad010

Read article

Vredespaleis. Dukker, G.J. 1993. Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. CC BY-SA

248

Grenzeloze liefde in Europa

Design, Lifestyle

juni 7, 2018

Europeana.eu stelt mensen in staat de digitale bronnen van Europese galerijen, musea, bibliotheken, archieven en audiovisuele collecties te verkennen. Op deze blog kunt u schatten uit de open contentarchieven van Europeana ontdekken, evenals informatie over speciale evenementen en dingen waar we aan werken.

Onlangs zijn we begonnen met het verzamelen van persoonlijke verhalen van mensen uit heel Europa met betrekking tot migratie.

Onze nieuwe korte blogserie, Love across borders, is geïnspireerd op collecties die tijdens dit project zijn ontdekt, met verhalen over romantiek en liefde die te maken hebben met migratie. Lees verder om te zien hoe nieuwe verbindingen en relaties niet mogelijk zouden zijn geweest zonder mensen die over de hele wereld verhuizen!

Het Vredespaleis in Den Haag staat vooral bekend om zijn wereldwijde betekenis voor de wereldvrede. Maar vandaag zou het er totaal anders uitzien als er niet een bijzonder echtpaar: aan het meegewerkt: Herman Rosse en Sophia Helena Luyt.

Beiden zijn geboren in Den Haag en midden jaren 1920 begonnen ze te werken op de bouwplaats van het Vredespaleis. Herman had al veel verschillende plaatsen gezien. Na zijn studie architectuur en design aan de Haagse Kunstacademie, ging hij studeren in Londen en Stanford, Californië. Hoewel hij jong was, werd hij ingehuurd om de meeste decoratieve interieurontwerpen voor het Vredespaleis te maken van 1911 tot 1913, waarbij hij werkte aan de schilderijen, kleurrijke ramen, tegels en marqueterie.

Maar al de schoonheid die hij creëerde leidde hem niet af van een bepaalde vrouw die in de buurt van hem. Sophia Helena Luyt was een landschapskunstenaar die verantwoordelijk was voor het creëren en ontwerpen van de tuinen die het Vredespaleis omringen, dat vandaag het hele jaar door bezoekers trekt.

Hij was zo verliefd op haar en zag haar elke dag door lege gaten waar we vandaag verbazingwekkend glas in lood zien, dat hij haar schoonheid in een van zijn kunstwerken vastlegde: Een van de godinnen geschilderd op het plafond van de grote hal heeft het gezicht van Sophia.

Vertaald met www.DeepL.com/Translator

http://blog.europeana.eu/tag/love-across-borders/

Vredespaleis. Dukker, G.J. 1993. Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. CC BY-SA

Vredespaleis. Dukker, G.J. 1993. Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. CC BY-SA

Read article

Schermafbeelding 2017-06-20 om 07.58.42

782

Brexit zal van het Verenigd Koninkrijk een normaal Europees land maken

Uncategorized

juni 20, 2017

 

HFD_20170619_0_009_018

 

De gedwongen afstand van Nieuw-Guinea in 1962 markeerde het definitieve afscheid van ons koloniale verleden. Nederland zou voortaan een gewoon klein Europees land zijn en geen grote maritieme mogendheid. In 1948 was Indonesië onafhankelijk geworden en daarover was in de jaren daar aan voorafgaand steeds beweerd: Indië verloren, rampspoed geboren. Vandaar dat het Nederlandse gezag dacht na de Japanse capitulatie de draad gewoon weer te kunnen oppakken. De Wederopbouw suggereert dat ons land na de Tweede Wereldoorlog in puin lag, maar dat viel reuze mee. Het gevoel dat het wel zo was, kwam vooral door het afscheid van Nederlands Indië.

De Republiek was eigenlijk vanaf het begin van de achttiende eeuw al geen wereldmacht meer en het heeft ons dus al met al ruim 250 jaar gekost om aan dat idee te wennen en om na 1948 een nieuwe nationale identiteit te ontwikkelen. De Nieuw Guineakwestie was eigenlijk de laatste stuiptrekking van dat koloniale zelfbeeld en het mede door de Verenigde Staten afgedwongen afscheid er van pakte uit als een enorme opluchting. De relatie met de overzeese rijksdelen in de West was netjes geregeld in het Koninkrijks Statuut van 1953 en de onafhankelijkheid van Suriname in 1975 verliep relatief probleemloos. De West heeft nooit die mythische betekenis gehad van de Oost, van Insulinde.

Eigenlijk zijn we in 1962 voor de tweede maal bevrijd, weliswaar wat tegenspartelend, door de Verenigde Staten. Onderwijl was Nederland via onder meer de explosieve groei van de Rotterdamse haven geparenteerd geraakt aan het Duitse Wirtschaftswunder en was het op aandringen van de nieuwe koningin een van de initiatiefnemers van de Europese samenwerking. Het heeft ons geen windeieren gelegd.

Groot Brittannië bevindt zich nog steeds in die koloniale afscheidsfase zoals de reactie in de Britse tabloidpers op de Spaanse claim op Gibraltar in het licht van Brexit toont: Laat de Royal Navy opstomen! Folklore mag wat kosten zoals de Britten hebben laten zien bij de herovering van de Falklands op Argentinië in 1982.

Toegegeven: Die Britse wereldmacht werd na 1700 veel groter dan die van ons ooit was geweest. Dat kwam doordat hun hegemonie vanaf de tweede helft van de achttiende eeuw samenviel met de Industriële Revolutie die, letterlijk, immense hoeveelheden energie en arbeid ontketende en daarmee allerhande nieuwe technologie. Met stoommachines werden op ongekende schaal marineschepen en wapens geproduceerd, productie gemechaniseerd, spoorwegen en kanalen ontwikkeld, industriesteden gebouwd.

Als maritieme wereldmacht en industriële grootmacht hebben de Britten vanaf de achttiende eeuw gefungeerd als geopolitiek contragewicht op het Europese continent. De Britten zagen het al te machtig worden van een continentale mogendheid als een bedreiging van hun maritieme hegemonie. Britse ‘perfide’ diplomatie, wist ook De Gaulle, heeft het uit elkaar spelen van Europese belangen tot grote hoogte geperfectioneerd. Machtspolitiek in een verborgen agenda: dat is precies de reflex die Theresa May nu toont.

De fundamentele fout die zij maakt is dit eenentwintigste eeuwse probleem te lijf gaan met negentiende eeuwse diplomatieke middelen zoals dreigen met het terugtrekken van het Britse inlichtingennetwerk. De hele politieke retoriek suggereert dat de EU als een soort vreemde mogendheid met een bureaucratische bezettingsmacht het VK heeft veroverd. Alsof de Britten niet al die tijd onderdeel waren van die besluitvorming. Sterker: de hele geliberaliseerde interne markt is er na 1990 grotendeels dankzij hen gekomen.

Binnen Europa kun je niet met diplomatieke spitsvondigheden een exclusieve positie veroveren: er wordt net zolang onderhandeld tot de wederzijdse belangen volkomen transparant zijn en dan wordt een compromis gevonden.

De Britten zijn in 1973 niet uit overtuiging in het Europese project gestapt, zoals wij Nederlanders, maar om hun belangen veilig te stellen. Zij hebben naast de EU ‘hun’ Common Wealth. Ondanks hun Gemene Best en hun zetel in de Veiligheidsraad, zijn ze nu eindelijk op het punt beland waarop ze zozeer op zichzelf worden teruggeworpen dat ze zich alleen nog kunnen herdefiniëren als een normaal Europees land. De as Londen-Washington sinds de Koude Oorlog bestaat niet meer. De rol die het driehonderd jaar lang diplomatiek vervulde als geopolitiek contragewicht binnen de Europese machtsbalans bestaat niet meer sinds de toetreding van zeven voormalige Oostbloklanden tot de Europese Unie in 2004 (samen met Malta en Cyprus, twee voormalige Britse kroonkoloniën, en Slovenië – v.h. Joegoslavië). En dan heeft ook de bankencrisis van 2008 de rol die de City of London zich toe eigende als financieel centrum van de wereldeconome in een ander daglicht geplaatst.

Het maatschappelijk aanzien van banken is zwaar aangetast en het is niet ondenkbaar dat de block chain-technologie banken (en andere dienstverlenende intermediairs) grotendeels overbodig gaat maken. Het Verenigd Koninkrijk heeft vanaf de jaren tachtig van de vorige eeuw zwaar ingezet op een spilfunctie in de internationale geldeconomie en zijn industrie verwaarloosd.

Ondanks de dreiging van deze economische kaalslag meent Groot Brittannië zich te moeten bevrijden van een bemoeizuchtige Europese Unie waartoe het ooit bij zijn volle verstand toetrad na, nota bene tot tweemaal toe, door Frankrijk te zijn afgewezen. Waar het VK zich van moet bevrijden is de illusie dat er nog steeds een British Empire is.

Als het ooit echt onderdeel wil worden van de Europese Unie moet het een normaal Europees land worden. Europese samenwerking is vooral een normalisatieproces. Op andere wijze zitten ook de voormalige Oostblokstaten in zo’n normalisatieproces. Het VK lijdt in feite aan het ‘Hotel California-syndroom’: You can check out but you can never leave. Het is een illusie te menen dat met het verlaten van de EU een einde komt aan de ‘bemoeizucht van Brussel’. Het VK is geen schip dat het anker kan lichten en vertrekken.

Duitsland en Japan werden in de Tweede Wereldoorlog verslagen maar ze werden daarmee ook bevrijd van oude elites die deze naties hadden gegijzeld in een achterhaald zelfbeeld van superioriteit. Brexit brengt de Britten op een soortgelijk ‘Stunde Null’, als het verwoeste Duitsland ervoer na de capitulatie in 1945. Alles wat er eens was en dat altijd zo zou blijven, is er niet meer en nu moeten ze helemaal opnieuw beginnen. Het is een moment van ontluistering, maar ook van een hoopvol nieuw begin.Schermafbeelding 2017-06-20 om 07.58.42 HFD_20170619_0_009_018

Read article

Schermafbeelding 2017-06-09 om 12.37.41

852

TEE-trein reed zestig jaar geleden voor het eerst door Europa

Design, Travel

juni 9, 2017

 

Schermafbeelding 2017-06-09 om 12.23.42

60 jaar geleden, op 2 juni 1957, reed de eerste Trans Europ Express. De TEE vormde een legendarische episode uit de naoorlogse Europese spoorweghistorie. Gezamenlijk gingen acht spoorwegmaatschappijen de concurrentie aan met het opkomende vliegverkeer. De moderne en snelle treinen met uitsluitend eersteklas zitplaatsen — met toeslag — waren vooral gericht op zakenreizigers.

In 1957 verbond het TEE-netwerk 70 Europese steden. Twintig jaar later waren het er 130. Niet alleen spoortechnisch was de TEE vernieuwend, maar ook wat betreft design. De opvallend vormgegeven treinstellen in de kleuren rood-crème droegen bij aan de legende. De herkenbare vormen van deze treinen waren erg geschikt om dienst te doen op affiches ter promotie van de TEE.

door

Lees Arjan’s hele artikel op het onvolprezen http://retours.eu/nl/14-design-trans-europ-express/

Read article

youth group vacation travel city

1076

Beziel Europa met jouw Grote Verhaal (opiniestuk FD, 2 januari 2017)

Cities, Culture, Lifestyle, Travel

januari 2, 2017

Brexit doet veel mensen beseffen dat Europa nog lang geen gelopen race is

Van drie kernwaarden Franse Revolutie vooral vrijheid en gelijkheid juridisch vormgegevenmediacloversitecom

In Kinderen van de Arbat (1988) beschrijft Anatoli Rybakov hoe het communisme in de Sovjet Unie in de jaren dertig van de 20ste eeuw veranderde van een idealistische jeugdbeweging vol hoop en toekomstidealen in een gestold, orthodox en gesloten denksysteem en dus in een dictatuur. Gaandeweg verliezen ‘de kinderen’ — jongeren — in het boek hun illusies over een betere toekomst.

Joe Zammit Lucia trekt een parallel tussen de Sovjet Unie en de Europese Unie (FD 24 december 2016). Ook de EU ontstond als ideaal, om na de Tweede Wereldoorlog voor altijd de vrede te waarborgen. Het Europese enthousiasme werd toen gedeeld door brede lagen van de bevolking. ‘Europa’ is een uniek project, zonder enig historisch precedent. Soevereine landen besloten vrijwillig een deel van hun autonomie op te geven voor samenwerking. Het ontstaan van andere wereldmachten, ook de Verenigde Staten, ging gepaard met geweld. ‘Europa’ moest oorlog uitbannen.

Maar ook het Europese project is gaandeweg verstard tot een gesloten denksysteem waarin er maar een enkele weg vooruit is en dat is: Meer Europa. Het was ooit een breed gedragen beweging. Dat is het al lang niet meer. Dat is niet wat de stichters beoogden. Het verenigen van Europa zou een lang zoekproces zijn. Er was geen blauwdruk. De stichters, wisten dat ‘Europa’ verdiend moest worden bij de burgers.

De Europese besluitvorming bij unanimiteit leidde vaak tot cryptische compromissen zozeer dat tegen de tijd dat in de lidstaten het besef doordrong van de reikwijdte van die besluiten, de gevolgen er van al niet meer konden worden teruggedraaid. Dat ondermijnde het vertrouwen bij de burgers en als reactie daarop raakte de Brusselse bureaucratie steeds meer in zichzelf gekeerd.

Maar de vergelijking tussen de EU en de Sovjet Unie gaat op een aantal punten mank. De Sovjet Unie kwam tot stand door een staatsgreep van Lenin en was een ahistorisch en utopisch project. In de praktijk kwam Sovjetisering, de komst van de Nieuwe Mens, toch vooral neer op Russificatie — van bijvoorbeeld de Baltische staten. Het afschaffen van tradities kwam neer op vergeefse pogingen die uit te roeien, het meest notoir via de collectivisatie van de landbouw. Het Russische onkruid bleef opspringen uit de barsten in het Sovjetbeton dat na zeventig jaar verkruimelde.

De EU is nadrukkelijk gestart als een bescheiden project dat mogelijkheden aftast. Toen het onbestemde ideaal verstarde tot economische orthodoxie, staken de burgers daar per referendum een stokje voor. Een Europa dat slechts economische belangen dient, daar vatten burgers als het even tegen zit geen liefde voor op zoals voor hun vaderland. Dat is de fout van de eurocraten.

De brexit is hun falen, maar tegelijkertijd is deze crisis misschien juist Europa’s ‘finest hour’, een ‘blessing in disguise’. Het doet veel mensen beseffen dat Europa geen gelopen race is en dat het ook zomaar opeens klaar, over en uit kan zijn. Sindsdien heeft Europa weer aan populariteit gewonnen. De onverschilligheid van Londense hoogopgeleiden om niet ‘bremain’ te stemmen, omdat ze dachten dat het zo’n vaart niet loopt, is afgestraft. Onder het Europese beschavingsvernis gaan nog altijd oorlogsherinneringen schuil, die zomaar de kop opsteken zoals het anti-Duitse sentiment in Griekenland. Het kan allemaal kapot gaan.

Dat we ons kapot zijn geschrokken, dat is winst maar daarmee is Europa nog niet gered. De vorming van natiestaten vanaf het begin van de 19de eeuw behelsde vooral de vorming van een nationale identiteit, een gedeeld narratief.  Dat aanwakkeren van een gevoel van saamhorigheid was vooral in handen van schrijvers, schilders en historici: de scheppende beroepen, de verhalenvertellers. 

Van de drie kernwaarden van de Franse Revolutie heeft Europa vooral vrijheid en gelijkheid juridisch vormgegeven. Broederschap, dat gevoel van verbondenheid en gedeelde identiteit, daar is veel moeilijker de vinger op te leggen en dat is ook geen zaak van politiek en ambtenarij.

Europa, dat zich uitstrekt van de Atlantische Oceaan tot aan de Oeral en de Kaukasus, vanaf de Noordkaap tot aan de Middellandse Zee, wordt al meer dan 2000 jaar bijeengehouden door draden die de geschiedenis heeft geweven tussen landen en streken. Opvallend genoeg kunnen vooral Britse historici gepassioneerd schrijven over Europese geschiedenis.

Zulke verhalenvertellers kunnen helpen bij het vormgeven van dat onbestemde ideaal Europeaan te zijn. Maar verhalen vertellen in deze tijd van sociale media waarin iedereen kris kras door Europa reist, kan iedereen. Dus laten wij Kinderen van de Arbat worden.

NOOT: Erwin van den Brink is publicist.

Read article

plenary algemeen

1139

Knok eens voor Europa, Mark Rutte, en schuif het niet op de burgers af

Cities, Culture

december 5, 2016

Was dit niet die man die over Europa zei ‘dat we geen behoefte hebben aan ideologische vergezichten’? Natuurlijk moet een politicus OOK naar de burgers luisteren, maar wat hij eerst en bovenal moet doen is ZELF een idee hebben welke kant het op moet. Het politieke discours is een beetje verworden tot een soort Marktplaats voor opportunisten: goed kijken hoe de wind waait, hoe de hazen lopen en daar dan achteraan.
Wat iedereen zo wat vergeten is, is dat het idee van de Europese Unie is ontstaan uit twee oorlogen die op dit continent ontstonden, die de hele wereld in brand zetten en die tientallen miljoenen mensen het leven hebben gekost. Wat de EU een uniek project zonder enig historisch precedent maakt, is dat soevereine staten zich op vrijwillige basis hebben verenigd. En dat er een opt out is: zie de Brexit. Europeanen houden elkaar niet onder de militaire knoet zoals gebruikelijk was in de Sovjet Unie en zoals in China, dat Tibet annexeerde.
Wij zijn geen vazalstaten van ‘Brussel’. Het Europese project heeft wel veel te veel een eigen momentum gekregen, een eigen logica, een elitisme, waardoor het vervreemd is geraakt van ‘de burgers’. Er zijn grote sociale hiaten in ontstaan. Daar moet je dan volgens mij wat aan doen, in plaats van het kind met het badwater weg te gooien via referenda. Dat begint met een inspirerend verhaal: Europa is geen Brusselse fictie. Tachtig procent van het internationale toerisme heeft Europa als bestemming. Europa is het grootste culturele themapark ter wereld en staat als zodanig op het netvlies van elke Aziaat en Amerikaan. Nergens vind je zoveel historische steden op zo’n korte afstand van elkaar, verbonden door zulke frequente en comfortabele spoor- en vliegverbindingen.
De opmerking van Rutte herinnerde mij aan een rede die socioloog Gabriel van den Brink (geen familie van mij) in 2012 hield voor de Raad voor het Openbaar Bestuur (ROB) en waarin hij de vinger op de zere plek legt. Als politici, die een voorbeeld voor ons zijn, niet bereid zijn te knokken voor Europa, kijk dan ook niet vreemd op als de burgers afhaken in tijden van onzekerheid. Het verval van Europa is niet te wijten aan populisme van onderop, de rot begint aan de top, bij de politieke elite. Dus doe daar wat aan Mark, kom eens met een goed verhaal. Begin maar met de rede van Gabriel van den Brink. Hier staat-ie: http://tinyurl.com/hxrc2ve

 

Read article

Schermafbeelding 2016-09-24 om 12.26.53

1207

Geef alle achttienjarigen gratis InterRail

Travel

september 24, 2016

Aardig verhaal in de Washington Post: voorstel van de Duitse europarlementarier Manfred Weber: geef alle achttienjarige ingezetenen van de Europese Unie een gratis InterRailkaart en maak ze door al dat gratis rondreizen door Europa pleitbezorgers van ‘een Europa’. Omkering van het adagium onbekend maakt onbemind. Lees hier verder: http://tinyurl.com/jow9vxo

en ook http://tinyurl.com/gw5bqqn

Prachtig idee, alleen jammer dat ik (58) net veertig jaar te oud ben. Kan er ook iets geregeld worden voor senioren? Jongeren en met name hoger opgeleide, zijn door de bank genomen al behoorlijk pro-Europa. Wat gaan we doen voor lager opgeleide ouderen?

 

 

Read article

Saliha Maria Fetteh, center, who delivered the sermon, and Sherin Khankan, right, the founder of the mosque, with Ozlem Cekic, a Danish politician who attend the Friday prayer.

1331

Deense krant Politiken over eerste vrouwenmoskee

Culture, News, People

augustus 31, 2016

MOSQUE. The woman behind the project, Sherin Khankan. Foto: Anders Rye Skjoldjensen

MOSQUE. Initiatiefnemer van de eerste Deense vrouwenmoskeer, Sherin Khankan. Foto: Anders Rye Skjoldjensen/Politiken

Openingsfoto: Saliha Maria Fetteh (midden), die de preek verzorgde,  Sherin Khankan (rechts), de stichter van de moskeer met  Ozlem Cekic, een Deense politicus die het vrijdaggebed bijwoondede.

 

In de Deense krant Politiken aandacht voor dit initiatief dat vervolgens door media in de hele wereld werd opgepikt.

Een kleine moskee in de Deense hoofdstad Kopenhagen heeft een stille revolutie ontketend door vorige week haar eerste vrijdaggebed te laten leiden door een vrouw. Van oudsher wordt het vrijdagsgebed geleid door mannen en vrouwen worden aangemoedigd thuis te bidden. In sommige moskeeën zijn aparte ruimten voor vrouwen, maar die zijn vaak benauwd en alleen bereikbaar vanaf een zijkant of achteringang.

De Mariam moskee in Kopenhagen is een van de weinige in de wereld die wordt bestuurd door vrouwen en tracht de beperking van het vrijdaggebed tot mannen te veranderen.

De moskee is in februari informeel geopend voor ceremonies, maar er moesten meer imams worden geworven vóórdat ze afgelopen vrijdag officieel geopend kon worden. In het gebed ging Sherin Khankan, de oprichter van de moskee, voor met het zingen van de oproep tot gebed, of de adhan. Saliha Marie Fetteh verzorgde de preek, of khutbah, die ging over “vrouwen en Islam in de moderne wereld.” Ongeveer 70 vrouwen van verschillende religieuze achtergronden woonden de dienst in solidariteit bij. Ozlem Alkis Cekic, een Deens politicus en één van de deelnemers, roemde het initiatief op haar officiële Facebook pagina: “Imam Fetteh zei: Wanneer een vrouw een bus kan besturen en kan strijden tegen de islamitische staat, dan kan ze ook imam worden.”

Khankan (41) dochter van een Syrische vader en een Finse moeder kwam 15 jaar geleden met het idee voor de Mariammoskee om een nieuwe generatie van moslimvrouwen aan te trekken die zich niet thuis voelt in traditionele moskeeën. Maar het project werd uitgesteld vanwege anti-islamitische sentimenten in de westerse wereld na 11 september 2001, de datum van de aanslagen in de Verenigde Staten. Ze was het grootste deel van haar tijd kwijt aan het verdedigen van de islam. Maar na het overwinnen van allerlei obstakels is de moskee nu officieel geopend en heeft zich geschaard in wat Khankan “een nieuwe wereldgemeenschap.” noemt. ‘s Werelds oudste vrouwenmoskee bestaat al sinds 1820 in China en Zuid-Afrika heeft er één sinds 1995. Amina Wadud, een gerenommeerd moslimfeministe en student, in Oxford leidde gebeden in 2008, en de eerste vrouwenmoskee van Amerika ging vorig jaar open in Los Angeles. In de Mariammoskee zijn ook vijf huwelijken ingezegend, waaronder een met een interreligieuze ceremonie. Khankan vertelde de Washington Post dat er maandelijks en vrijdagsgebed in de moskee is tot het moment dat ze genoeg “imamahs” heeft om gebeden elke vrijdag te doen. Deze maand opent een islamitische academie om imamahs te trainen en ook anderen onderricht te geven over de religie. “Onze moskee is geïnspireerd door veel dingen en één van hen is de islamitische feministische beweging van de jaren zeventig. Wij zeggen niet dat andere moskeeën geen recht van bestaan hebben, maar het gaat ons om het stichten van een nieuwe gemeenschap. Wat wij doen is eigenlijk niet zo controversieel, het is gebaseerd op kennis, zelfs de vrouw van de Profeet, Aisha, leidde vrouwen in gebed.” De moskee heeft brede steun, Aldus Khankan. Maar ze is ook bekritiseerd door meer conservatieve leden van de moslimgemeenschap. Imam Waseem Hussein van Kopenhagen’s grootste moskee, stelt het project ter discussie: “Moeten we ook een moskee hebben alleen voor mannen? Dat zou ongetwijfeld op protest stuiten bij de Deense bevolking”, zei hij tegen de Deense krant Politiken. Naar aanleiding van kritiek, Khankan: “Wie patriarchale structuren ter discussie stelt zal op weerstand stuiten maar wij laten ons niet uit het veld slaan door deze zwartkijkers.”

Read article

sanzio_01

1305

De European Humanist Youth Days: Van 29 tot en met 31 juli in Utrecht

Culture, People

juli 15, 2016

sanzio_01

“The School of Athens” (1509-1510) by Raphael Sanzio displays many essential ideals of the Renaissance: individualism, secularism and humanism.

Van 29 tot en met 31 juli vinden in Utrecht de European Humanist Youth Days plaats. Een evenement dat je niet wilt missen!

De eerste editie van de European Humanist Youth Days, die in 2013 in Brussel plaatsvond, bracht humanisten uit meer dan 15 Europese landen samen voor een weekend vol inspirerende sprekers, interessante activiteiten en natuurlijk een heleboel gezelligheid! Naar aanleiding van dit succesvolle evenement heeft een groep enthousiaste jonge humanisten uit Nederland besloten om dit jaar jongeren vanuit heel Europa in Utrecht samen te brengen. Wij willen jou graag uitnodigen om deel te nemen aan de European Humanist Youth Days 2016 die zullen plaatsvinden van 29 tot en met 31 juli in Utrecht.

Als lid van het Humanistisch Verbond laat je zien dat je je kunt vinden in de humanistische waarden. Deze waarden bepalen hoe je tegen dingen aankijkt. Maar hoe zetten deze waarden jou in beweging? Met het thema “Moved by Values” willen wij verdieping bieden op humanistische thema’s en voorbeelden geven over hoe je deze waarden om kunt zetten in acties.

Wij, als organisatoren van dit evenement, vinden dat jonge humanisten zich best wat vaker mogen verenigen en van zich mogen laten horen. Zeker in deze tijd lijkt ons de drang om over humanistische, ethische en filosofische onderwerpen te praten met leeftijdsgenoten aanwezig. De European Humanist Youth Days bieden de mogelijkheid om met jongeren uit verschillende landen in gesprek te gaan.

Naast het kennismaken met internationale humanisten zullen er op dit evenementlezingen, discussies en workshops worden gegeven door verschillende prominente personen over uiteenlopende onderwerpen. Informatie over de sprekers vind je hier. Daarnaast worden er verschillende culturele activiteiten aangeboden en sluiten we af met een knallend feest.

Enthousiast geworden? Registreer je nu voor dit evenement via www.ehyd2016.eu en dan zien wij jou eind juli in Utrecht!

Read article

Brexit zet verlangen naar sociale rechtvaardigheid op de politieke agenda

Video

juli 14, 2016

 

 

Schermafbeelding 2016-07-14 om 17.06.46

 

 

 

 

I have just been to Buckingham Palace, where Her Majesty The Queen has asked me to form a new government, and I accepted.

In David Cameron, I follow in the footsteps of a great, modern Prime Minister. Under David’s leadership, the government stabilised the economy, reduced the budget deficit, and helped more people into work than ever before.

But David’s true legacy is not about the economy but about social justice. From the introduction of same-sex marriage, to taking people on low wages out of income tax altogether; David Cameron has led a one-nation government, and it is in that spirit that I also plan to lead.

Because not everybody knows this, but the full title of my party is the Conservative and Unionist Party, and that word ‘unionist’ is very important to me.

It means we believe in the Union: the precious, precious bond between England, Scotland, Wales and Northern Ireland. But it means something else that is just as important; it means we believe in a union not just between the nations of the United Kingdom but between all of our citizens, every one of us, whoever we are and wherever we’re from.

That means fighting against the burning injustice that, if you’re born poor, you will die on average 9 years earlier than others.

If you’re black, you’re treated more harshly by the criminal justice system than if you’re white.

If you’re a white, working-class boy, you’re less likely than anybody else in Britain to go to university.

If you’re at a state school, you’re less likely to reach the top professions than if you’re educated privately.

If you’re a woman, you will earn less than a man. If you suffer from mental health problems, there’s not enough help to hand.

If you’re young, you’ll find it harder than ever before to own your own home.

But the mission to make Britain a country that works for everyone means more than fighting these injustices. If you’re from an ordinary working class family, life is much harder than many people in Westminster realise. You have a job but you don’t always have job security. You have your own home, but you worry about paying a mortgage. You can just about manage but you worry about the cost of living and getting your kids into a good school.

If you’re one of those families, if you’re just managing, I want to address you directly.

I know you’re working around the clock, I know you’re doing your best, and I know that sometimes life can be a struggle. The government I lead will be driven not by the interests of the privileged few, but by yours.

We will do everything we can to give you more control over your lives. When we take the big calls, we’ll think not of the powerful, but you. When we pass new laws, we’ll listen not to the mighty but to you. When it comes to taxes, we’ll prioritise not the wealthy, but you. When it comes to opportunity, we won’t entrench the advantages of the fortunate few. We will do everything we can to help anybody, whatever your background, to go as far as your talents will take you.

We are living through an important moment in our country’s history. Following the referendum, we face a time of great national change.

And I know because we’re Great Britain, that we will rise to the challenge. As we leave the European Union, we will forge a bold new positive role for ourselves in the world, and we will make Britain a country that works not for a privileged few, but for every one of us.

That will be the mission of the government I lead, and together we will build a better Britain.Schermafbeelding 2016-07-14 om 17.06.46

Read article